Eén van mijn slechte eigenschappen is dat ik gemakzuchtig ben. Het is iets waar ik aan probeer te werken. Maar de ene keer gaat het makkelijker dan de andere keer. Afgelopen Pinksteren werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt en realiseerde ik me dat ik soms toch iets te gemakzuchtig ben.  


Tussentijd

En toen Hij [Jezus] met hen samen was, beval Hij hun dat zij niet uit Jeruzalem weg zouden gaan, maar de belofte van de Vader zouden verwachten, die u, zei Hij, van Mij gehoord hebt. (Hand 1:4 HSV)

Veertig dagen tussen opstanding en Hemelvaart. Veertig dagen waarin Jezus hun onderricht gaf over de weg die Hij afgelegd had. Over zijn lijden en sterven en dat het in de Wet en Profeten voorzegd was. Het is indrukwekkend als je je erin gaat verdiepen. Zoveel aanwijzingen in de Bijbel. Honderden jaren eerder geschreven en in Jezus werden ze waarheid.

Veertig dagen ook zodat ze konden bevatten dat hun Heiland was opgestaan. Stel je voor dat Hij op dezelfde dag van Zijn opstanding naar de hemel zou zijn gegaan. Je zou aan jezelf kunnen twijfelen. Hebben we Hem nu echt gezien?
 
Nee, Hij is er veertig dagen. Om onderwijs te geven, vergeving te schenken en om Zich steeds weer opnieuw te laten zien. Het is echt waar.

Voordat Hij opgenomen wordt, herinnert Hij zijn discipelen nog aan de belofte die Hij eerder gegeven had: Maar de Trooster, de heilige Geest, Die de vader zenden zal in Mijn Naam, Die zal u alles onderwijzen en u in herinnering brengen alles wat Ik u gezegd heb.(Joh 14:26)
Ze blijven alleen achter op de berg. Met een belofte.


Verwachting

"Dezen bleven allen eensgezind volharden in het bidden en smeken" (Hand 1:14a HSV)

Ik, met mijn gemakzuchtige aard, zou verdergaan tot de orde van de dag. Er is een belofte gegeven, dus het zal vanzelf wel goedkomen toch? Als ik eerlijk naar mezelf kijk, lijk ik een beetje op de knecht uit de gelijkenis van Mattheus 25: 14-30. Hij kreeg een talent en begroef het in de grond.

Maar dat is niet de manier waarop we met dat wat God ons gegeven heeft moeten omgaan! God verwacht dat wij ook actief bijdragen. Ons inzetten voor de belofte. Ons inzetten voor Zijn Koninkrijk. En dat is precies wat de leerlingen doen. Ze blijven bij elkaar en volharden in bidden en smeken. Ze weten nog helemaal niet wanneer die Trooster komt, of hoe die komt. Ze hebben de belofte gekregen en verwachten deze door te bidden en te smeken.
Met Pinksteren ging het uiteraard over dit Bijbelgedeelte, de verwachting van de discipelen werd benoemd en hoe ze daarmee omgingen. Het liet me stil staan bij mijn eigen gedrag. Hoe ga ik om met de beloftes die God geeft? Leun ik achterover? Want Hij heeft het toch beloofd? Of ga ik actief aan de slag? En leven wij nu niet ook in de tussentijd? Heeft Jezus ons ook niet de belofte gegeven dat Hij terugkomt? (Matt 24:30-31)


Bidden en smeken in de tussentijd

Ik werd dus met mijn neus op de feiten gedrukt. Ook wij hebben een belofte gekregen. De belofte van de wederkomst. Ook wij leven in de tussentijd. Maar hoe leef ik in die tussentijd? Verwacht ik zijn wederkomst met bidden en smeken? En hoe zit het met al die andere beloften die in de Bijbel staan? Durf ik daar vol verwachting voor te bidden?

 Stel je voor dat je een familielid hebt of een vriend/vriendin die niet van Jezus weet. Blijf ik daar volhardend voor bidden?  

"De Heere vertraagt de belofte niet (zoals sommigen dat als traagheid beschouwen), maar heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen". ( 2 Petrus 3:9 HSV)
 
Afgelopen Pinksteren werd ik opgeroepen om met verwachting naar de belofte uit te zien en net als de leerlingen dit met bidden en smeken te doen. Ik hoop dat je met meedoet. Laten we bidden voor de mensen die dicht bij ons staan, dat die gegrepen worden door de Geest. We mogen ons vasthouden aan de belofte die in Petrus staat.
Maar er zijn zoveel beloftes in de Bijbel en God wil dat we onze hoop en zorgen bij Hem neerleggen.

God vertraagt de belofte van de wederkomst niet, Hij heeft geduld omdat Hij wil dat allen tot bekering komen. Wat een genade. En wij mogen met ons gebed naar deze belofte toeleven. Hij wil dat we dat doen! Zo kunnen we iets van Zijn Koninkrijk al laten groeien. Met verwachting mogen we uitzien naar de beloftes door God gegeven.
Mijn manier van bidden is veranderd. Doen jullie met mij mee?

"Wees niet traag wat uw inzet betreft. Wees vurig van Geest. Dien de Heere. Verblijdt u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed". (Rom 12:11 HSV)