Bidden is praten met God. Zo simpel is het. Gewoon in gesprek gaan met Hem. Maar hoe zit dat eigenlijk? Wie praat er, en wie luistert er? Heel lang was ik de enige die praatte. Ik vertelde aan God hoe ik mij voelde en wat er die dag was gebeurd. Ergens vond ik dat ook altijd een beetje raar, want God wist toch alles al? Maar goed, het is goed om te bidden, dus dat doe je dan. En dit was hoe het ging: ik praatte en God luisterde. Zo waren de rollen verdeeld.

Hoe anders was dit bij Mozes. Mozes zette buiten het kamp een tent op: een tent van ontmoeting. Iedereen kon naar die tent toe gaan om de HEERE daar te ontmoeten. Van Mozes staan daar een aantal dingen van beschreven, want wat gebeurde er bij die ontmoetingen?

"Zodra Mozes de tent binnenging, gebeurde het dat de wolkkolom neerdaalde en bij de ingang van de tent bleef staan en dat de HEERE met Mozes sprak". (Ex 33:9 HSV)

De HEERE sprak met Mozes. Er staat niet: ‘ze spraken met elkaar’ of ‘Mozes sprak daar met God’. Maar er staat dat de HEERE met Mozes sprak. Twee verzen verder lezen we dit nog een keer.

"De HEERE sprak tot Mozes van aangezicht tot aangezicht, zoals een man met zijn vriend spreekt". (Ex 33:11 HSV)


God sprak

Dus in de tent van ontmoeting ging het allereerst over God die sprak. God sprak en Mozes luisterde. Wat bijzonder! In de tent van ontmoeting ontmoette Mozes de Heer. En Mozes luisterde naar wat God te zeggen had. Toen ik dit laatst las, was het alsof er opeens een lampje ging branden. Natuurlijk deed Mozes dat; daar ging het tenslotte om! Mozes luisterde tijdens deze ontmoetingen naar wat God hem te vertellen had. Dáár lag de nadruk op. Want Hij is de bron van alle wijsheid, alle kennis en alle inzicht. Natuurlijk wilde Mozes naar God luisteren. Hij moest een volk leiden; hij kon wel alle wijsheid en inzicht gebruiken.


Waar draait het om?

Als ik dit lees en hier nu over schrijf, klinkt het zo logisch. Maar toch was het me niet eerder opgevallen. Want wat ben ik toch eigenlijk vaak met mezelf bezig. Met het vertellen van mijn gedachten en gevoelens aan God. En ja, ik weet ook dat dat mag. God is blij om van mij te horen. Maar waar ligt mijn focus? Ben ik tijdens het bidden alleen maar met mezelf bezig, of luister ik ook. Geef ik God de tijd om tot mijn hart te spreken? Of ben ik eigenlijk alleen maar egocentrisch bezig met mezelf, met mijn wensen en verlangens, met mijn dromen en gedachten? Wie staat er centraal tijdens mijn gebed?

Bid ik volgens mijn eigen agenda? Of luister ik naar mijn Vader, naar de Almachtige? Vraag ik naar Zijn wil, naar Zijn verlangens, naar Zijn plannen? Naar Zijn wil voor mijzelf, voor de mensen om mij heen en voor de wereld? Best wel confronterende vragen eigenlijk. Ik merk dat het toch in mijn gebed snel draait om mijzelf, om wat ik het beste vind. Om mijn plannen voor mijn leven. Ik zet mezelf weer op de troon van mijn leven. Ergens wil ik dat niet, maar ik doe het toch.


Help!

Heer, help! Help mij om mijzelf niet in het middelpunt te zetten, maar om te leven vanuit het ontzag voor U. U bent de bron van alle kennis en inzicht, U bent wijsheid. Laat dat besef diep in mijn hart zakken, zodat ik Uw hart blijf zoeken. Dat mijn gebed daar om draait, om de ontmoeting met U. Net zoals Mozes in de tent van ontmoeting. Dat ik U zal ontmoeten elke dag. En vanuit die ontmoetingen zal leven. Zodat Uw plannen mijn plannen worden, Uw gedachten mijn gedachten en Uw wil mijn wil. Amen.



Geschreven door: Marije van Dam