Teleurstellingen horen bij het leven, maar sommige raken zo diep dat er van binnen iets dichtvalt. Je hart beschermt zich tegen nog meer pijn. Soms gebeurt er iets waar je intens voor hebt gebeden, waar je echt op hebt vertrouwd, en toch loopt het anders dan je had gehoopt. Dan kan er een eerlijke, rauwe vraag in je opkomen: ‘Heer, waar was U toen ik U nodig had?’ Met die vraag sta je niet alleen. Martha uit Johannes 11 wist precies hoe dat voelt. Laten we naar haar luisteren en met haar meelopen
In Johannes 11 lezen we hoe Lazarus, de broer van Martha en Maria, ernstig ziek wordt. Ze sturen Jezus een bericht, want ze weten hoe dicht Hij bij hen staat. Dit is hun Vriend! Maar Jezus komt niet meteen. Tegen de tijd dat Hij arriveert, ligt Lazarus al vier dagen in het graf. Wanneer Martha hoort dat Jezus in aantocht is, rent ze Hem tegemoet. Dan spreekt ze een zin uit die tegelijk vol geloof en vol teleurstelling is: "Heere, als U hier geweest was, zou mijn broer niet gestorven zijn." (Joh.11:21 HSV) Het klinkt bijna als een verwijt, maar toch ook als een belijdenis. U had dit kunnen voorkomen. U bent machtig. Maar U was er niet.
Geloven terwijl het pijn doet
Wat mij raakt in Martha is, dat ze in haar teleurstelling haar geloof niet verliest. Ze zegt niet dat ze niets meer met Jezus te maken wil hebben, ze rent juist naar Hem toe. Je kunt intens van God houden en tegelijk diep gekwetst zijn door wat Hij niet deed. Geloof en verwarring kunnen naast elkaar bestaan. Martha durft haar teleurstelling uit te spreken tegenover Degene van wie ze het meest had verwacht. Daar kan ik iets van leren.
Hij ís het Leven, nog vóór er iets verandert
En dan, midden in dat gesprek, terwijl Lazarus nog in het graf ligt en er niets veranderd is aan de situatie, zegt Jezus tegen haar: "Ik ben de Opstanding en het Leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al was hij gestorven" (Joh. 11:25 HSV).
Hij zegt niet dat Hij straks iets gaat doen. Hij wijst niet eerst naar het wonder dat zal komen. Hij openbaart Wie Hij is. Hij ís het Leven, nog voordat er iets zichtbaar verandert. Dat betekent dat Zijn identiteit niet afhankelijk is van wat wij op dat moment ervaren. Ook wanneer alles naar verlies ruikt, blijft Hij de Opstanding.
Pas daarna lezen we dat Hij vraagt: "Waar hebben jullie hem gelegd?" (Joh. 11:34 HSV). Breng Mij naar de plek van je grootste pijn. Hij spreekt eerst over leven en loopt dan met hen naar het graf. Dat is belangrijk. Hij gaat niet als machteloze toeschouwer mee naar een afgesloten plek, maar als Degene die het Leven is.
Durf jij de steen weg te rollen?
Wanneer ze bij het graf staan en Jezus zegt dat de steen weggerold moet worden, protesteert Martha: "Heere, hij ruikt al, want hij ligt hier al voor de vierde dag." (Joh. 11:39 HSV). Het is alsof de realiteit haar ineens overweldigt. Ze had haar geloof uitgesproken, maar nu wordt het concreet. De steen moet weg. Het afgesloten graf moet open en wat daarachter ligt, is niet mooi en ruikt niet fris.
Zo herkenbaar. Je kunt Jezus uitnodigen in je teleurstelling, maar wanneer Hij begint aan te raken wat je zorgvuldig hebt afgedicht, kan er weerstand opkomen. Wat als de pijn weer voelbaar wordt. Wat als oude wonden opnieuw open lijken te gaan. Toch staat Hij daar. Hij schrikt niet van de stank van de dood. Hij is niet bang voor wat wij liever verborgen houden.
Zijn stem heeft het laatste woord
Dan klinkt Zijn stem: "Lazarus, kom naar buiten" (Joh. 11:43 HSV) Wat dood was, moet wijken voor Zijn woord. Omdat Hij het Leven is. Er is geen graf zo diep of Zijn stem kan er doordringen. Er is geen teleurstelling zo groot of Zijn leven kan erdoorheen breken.
Wat voor jou het einde leek, is voor God niet het laatste hoofdstuk. Waar jij een punt hebt gezet, ziet Hij ruimte voor een nieuw begin. Hij is niet klaar met jouw verhaal. Niet met die droom. Niet met die relatie. Niet met jouw hart. De vraag is niet of Hij kan spreken. De vraag is of jij naar buiten durft te komen.
Misschien weet jij precies waar jouw graf is. Jezus vraagt vandaag niet of jij het zelf kunt oplossen. Hij vraagt of Hij erbij mag. Of de steen een stukje opzij mag. Of jij Hem opnieuw wilt vertrouwen op de plek waar het pijn doet. Neem eens bewust tijd om Hem te vertellen waar jouw teleurstelling ligt. Noem het bij naam in je gebed. Jezus, de Opstanding en het Leven, staat niet op afstand van jouw verhaal. Hij staat bij jouw graf, met ogen vol liefde. Durf jij Hem te laten kijken en te laten spreken?
Geschreven door Petra Wijgerse
In Johannes 11 lezen we hoe Lazarus, de broer van Martha en Maria, ernstig ziek wordt. Ze sturen Jezus een bericht, want ze weten hoe dicht Hij bij hen staat. Dit is hun Vriend! Maar Jezus komt niet meteen. Tegen de tijd dat Hij arriveert, ligt Lazarus al vier dagen in het graf. Wanneer Martha hoort dat Jezus in aantocht is, rent ze Hem tegemoet. Dan spreekt ze een zin uit die tegelijk vol geloof en vol teleurstelling is: "Heere, als U hier geweest was, zou mijn broer niet gestorven zijn." (Joh.11:21 HSV) Het klinkt bijna als een verwijt, maar toch ook als een belijdenis. U had dit kunnen voorkomen. U bent machtig. Maar U was er niet.
Geloven terwijl het pijn doet
Wat mij raakt in Martha is, dat ze in haar teleurstelling haar geloof niet verliest. Ze zegt niet dat ze niets meer met Jezus te maken wil hebben, ze rent juist naar Hem toe. Je kunt intens van God houden en tegelijk diep gekwetst zijn door wat Hij niet deed. Geloof en verwarring kunnen naast elkaar bestaan. Martha durft haar teleurstelling uit te spreken tegenover Degene van wie ze het meest had verwacht. Daar kan ik iets van leren.
Hij ís het Leven, nog vóór er iets verandert
En dan, midden in dat gesprek, terwijl Lazarus nog in het graf ligt en er niets veranderd is aan de situatie, zegt Jezus tegen haar: "Ik ben de Opstanding en het Leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al was hij gestorven" (Joh. 11:25 HSV).
Hij zegt niet dat Hij straks iets gaat doen. Hij wijst niet eerst naar het wonder dat zal komen. Hij openbaart Wie Hij is. Hij ís het Leven, nog voordat er iets zichtbaar verandert. Dat betekent dat Zijn identiteit niet afhankelijk is van wat wij op dat moment ervaren. Ook wanneer alles naar verlies ruikt, blijft Hij de Opstanding.
Pas daarna lezen we dat Hij vraagt: "Waar hebben jullie hem gelegd?" (Joh. 11:34 HSV). Breng Mij naar de plek van je grootste pijn. Hij spreekt eerst over leven en loopt dan met hen naar het graf. Dat is belangrijk. Hij gaat niet als machteloze toeschouwer mee naar een afgesloten plek, maar als Degene die het Leven is.
Durf jij de steen weg te rollen?
Wanneer ze bij het graf staan en Jezus zegt dat de steen weggerold moet worden, protesteert Martha: "Heere, hij ruikt al, want hij ligt hier al voor de vierde dag." (Joh. 11:39 HSV). Het is alsof de realiteit haar ineens overweldigt. Ze had haar geloof uitgesproken, maar nu wordt het concreet. De steen moet weg. Het afgesloten graf moet open en wat daarachter ligt, is niet mooi en ruikt niet fris.
Zo herkenbaar. Je kunt Jezus uitnodigen in je teleurstelling, maar wanneer Hij begint aan te raken wat je zorgvuldig hebt afgedicht, kan er weerstand opkomen. Wat als de pijn weer voelbaar wordt. Wat als oude wonden opnieuw open lijken te gaan. Toch staat Hij daar. Hij schrikt niet van de stank van de dood. Hij is niet bang voor wat wij liever verborgen houden.
Zijn stem heeft het laatste woord
Dan klinkt Zijn stem: "Lazarus, kom naar buiten" (Joh. 11:43 HSV) Wat dood was, moet wijken voor Zijn woord. Omdat Hij het Leven is. Er is geen graf zo diep of Zijn stem kan er doordringen. Er is geen teleurstelling zo groot of Zijn leven kan erdoorheen breken.
Wat voor jou het einde leek, is voor God niet het laatste hoofdstuk. Waar jij een punt hebt gezet, ziet Hij ruimte voor een nieuw begin. Hij is niet klaar met jouw verhaal. Niet met die droom. Niet met die relatie. Niet met jouw hart. De vraag is niet of Hij kan spreken. De vraag is of jij naar buiten durft te komen.
Misschien weet jij precies waar jouw graf is. Jezus vraagt vandaag niet of jij het zelf kunt oplossen. Hij vraagt of Hij erbij mag. Of de steen een stukje opzij mag. Of jij Hem opnieuw wilt vertrouwen op de plek waar het pijn doet. Neem eens bewust tijd om Hem te vertellen waar jouw teleurstelling ligt. Noem het bij naam in je gebed. Jezus, de Opstanding en het Leven, staat niet op afstand van jouw verhaal. Hij staat bij jouw graf, met ogen vol liefde. Durf jij Hem te laten kijken en te laten spreken?
Geschreven door Petra Wijgerse
Inschrijven nieuwsbrief
Schrijf je in voor onze inspirerende maandelijkse e-mail!
Dank je wel!
Je bent succesvol toegevoegd aan onze verzendlijst!
