Mijn hoofd kent weinig stilstand. Terwijl het ene idee nog maar net vorm krijgt, dient het volgende zich alweer aan. Een nieuw plan, een andere mogelijkheid, iets dat mooier, beter of interessanter kan. Dat bruisende hoort bij mij en daar wil ik ook niet helemaal vanaf, maar ik leer steeds meer dat niet alles wat opborrelt meteen een plek hoeft te krijgen en door mij gedaan hoeft te worden. Een idee kan goed zijn en toch niet passen bij dit moment. Tijd, geld, energie, relaties en verantwoordelijkheid spelen allemaal mee. En daaronder ligt een vraag die steeds belangrijker wordt: is dit wat God nu van mij vraagt?
 

Dat ene zinnetje van Mordechai

Wanneer je het boeiende Bijbelboek Esther leest, kun je er misschien gemakkelijk overheen lezen. Ik voel juist een beetje (spannende) kriebels in mijn buik bij deze zin:

“Wie weet of jij niet juist met het oog op een tijd als deze tot deze koninklijke waardigheid gekomen bent?” Esther 4:14 (HSV)
 

Wie weet…

Ik merk hoe graag ik van die woorden een zekerheid zou willen maken. Alsof Mordechai eigenlijk zegt: Esther, dit is precies Gods plan, dus ga ervoor. Maar dat staat er niet. Esther had haar positie niet zelf gekozen. Ze was koningin geworden binnen omstandigheden waar ze weinig invloed op had. Nu wordt haar volk bedreigd en komt ze voor een moeilijke keuze te staan. Mordechai geeft haar geen uitgewerkt plan en geen garantie over de afloop. Hij zegt: wie weet. Dat vind ik tegelijk spannend en bevrijdend. Esther hoeft niet eerst alles te begrijpen of de uitkomst te kennen om trouw te kunnen handelen. Ze mag kijken naar waar ze staat, luisteren naar wat er gebeurt en verantwoordelijkheid nemen voor wat daar op dat moment van haar gevraagd wordt.

 
Ruimte tussen voelen en doen

Daar zit voor mij ook iets in van emotioneel volwassen worden. Dat is geen punt dat je bereikt en daarna kunt afvinken, maar iets wat we een leven lang blijven leren. Enthousiast zijn zonder meteen te handelen. Iets heel graag willen oplossen en toch kunnen wachten. Bang zijn en toch moedig kiezen. Emoties, verlangens en ideeën mogen er zijn, zonder dat ze automatisch bepalen welke actie of reactie volgt. Juist daar ontstaat ruimte om werkelijk te luisteren: naar God, naar jezelf, naar je naaste en naar wat er om je heen gebeurt.

Dat past bij de weg die Jezus ons leert: God liefhebben en onze naaste als onszelf. Niet alles draait om mijn volgende idee, project, stap, ontwikkeling of succes. Soms begint trouw juist met aandacht.

 
Wortelen vraagt tijd

Daarbij denk ik aan mijn favoriete metafoor: de tuin. Op mijn planning staat bijvoorbeeld dat de fruitbomen gesnoeid mogen worden en dat er een nieuwe haag aangeplant kan worden. Juist in de periode waarin er aan de buitenkant weinig gebeurt, is er ruimte voor wat later zichtbaar wordt. De plant hoeft niet voortdurend zichtbaar te groeien om toch te groeien. Wortels zoeken hun weg, nemen voeding op en zorgen voor stevigheid. Op het juiste moment kan er nieuwe groei ontstaan. Zo kan het ook in ons leven zijn. Rust, gebed, relaties, geloof en gezonde grenzen lijken soms minder spectaculair dan een nieuw project of een volgende uitdaging. Toch kunnen juist daar de wortels groeien die ons helpen om stevig te staan en vrucht te dragen.

 
Voor een tijd als deze

Esther wist niet hoe haar verhaal zou aflopen. Ze wist wel dat er op dat moment iets van haar werd gevraagd. Misschien is dat ook wat “voor een tijd als deze” vandaag kan betekenen. Niet voortdurend zoeken naar de volgende mogelijkheid, maar leren zien wat er nu voor je ligt. Werk, geloof, relaties, gezin, rust en gezondheid: ieder seizoen vraagt iets anders. Je hoeft niet alles tegelijk te planten. Je mag kijken naar de bodem waarop je staat, naar wat er al groeit en naar wat dit seizoen nodig heeft.

En eerlijk gezegd mag ik deze woorden zelf ook weer ergens ophangen. Om mezelf er regelmatig aan te herinneren dat ik niet alles hoef te weten, zeker niet alles hoef te doen en niet alles tegelijk kan verzorgen. Luisteren en vertrouwen. En wanneer het moment daar is: moedig bewegen. Misschien is dat wel wat ik uit Esther meeneem: ik hoef het hele pad niet te kennen om trouw en moedig de volgende stap te kunnen zetten met het oog op een tijd als deze…


Geschreven door @kleurrijkwortelen