Afgelopen week las ik Psalm 119, alle 176 verzen, naar aanleiding van de oproep in de kerkdienst. Wat ik meteen merkte: dit is geen psalm die je “even meepakt” tijdens je stille tijd. Hij is lang, herhalend, soms bijna monotoon, en tegelijk rijk, gelaagd en verrassend diep.

Mijn gedachten dwaalden deze week tijdens het lezen meerdere keren af. Mijn focus zakte weg. Ik betrapte mezelf erop dat ik gedeelten opnieuw moest lezen. En toch gebeurde er iets. Juist doordat ik steeds weer terugkwam bij dezelfde woorden, begon ik iets te zien wat me eerder ontging.

Deze psalm laat zich niet snel consumeren. Hij nodigt niet uit om door te scrollen, maar om te blijven zitten. En dat voelt eerlijk gezegd best tegenstrijdig met hoe wij leven.


De druk om steeds iets te moeten worden

We leven in een tijd waarin er voor allerlei uitdagingen een online cursus, training of coachtraject is. Voor persoonlijke ontwikkeling, zelfliefde, zingeving, rust, opvoeding, relaties en geloof. Veel daarvan is waardevol, zeker wanneer je vastloopt en professionele hulp helpend is.

Maar onder al die mogelijkheden klinkt soms ook een andere boodschap. Subtiel, maar voelbaar: je mist nog iets voor een gelukkig leven. Je leven kan beter worden. Mooier. Rustiger. Voor je het weet voelt het alsof je voortdurend op weg moet zijn naar een betere versie van jezelf: gelukkiger, meer in balans, met genoeg zelfliefde en zonder eigenschappen die anderen als minder fijn ervaren. Meer inzicht. Meer grip. Meer groei.

Psalm 119 lijkt daar nauwelijks interesse in te hebben. Deze psalm wil je niet upgraden voor alleen geluk. Hij biedt geen snelle inzichten of kant-en-klare oplossingen voor alleen geluk. Hij nodigt uit tot iets anders: blijven. Terugkomen. Oprechte aandacht. Opnieuw lezen. Opnieuw luisteren. Verdragen dat er herhaling is. Dat de richtlijnen en regels schuren met wat we zelf willen.


Advies of houvast?

Wat opvalt in Psalm 119 is dat de schrijver zich vasthoudt. Hij leeft met Gods woord midden in druk, tegenstand, twijfel en verlangen. Het Woord is iets wat hem draagt, richting geeft en licht brengt in verschillende omstandigheden.
Dat raakt aan iets wat veel vrouwen zullen herkennen. Het leven vraagt voortdurend keuzes: over werk, relaties, opvoeding, gezondheid, geloof en je plek in de wereld. Die keuzes zijn zelden simpel. In zulke momenten hebben we vaak niet zozeer behoefte aan adviezen, maar aan houvast. Iets wat blijft, wat steun geeft, juist als wij zelf wankelen. Psalm 119 laat zien: Gods woord maakt dat je kan wortelen in Zijn liefde, door te leven met Zijn richtlijnen. Wanneer je stevig geworteld bent, blijf je ook in stormen steviger staan.


Waarheid die niet verschuift

In Psalm 119:160 staat het woord waarachtig:

“Vanaf het begin is Uw woord waarachtig, al Uw rechtvaardige bepalingen zijn voor eeuwig.” (HSV)

Dat woord klonk voor mij eerst zwaar. Alsof alles vastligt. Alsof geloven betekent: begrijpen, perfect toepassen, beheersen. Mijn eigen lat en kritische stem komen dan op de voorgrond. Ik merk dat zulke teksten bij mij soms eerder verzet oproepen dan rust. Maar gaandeweg ontdekte ik dat waarachtig in de Bijbel vooral betekent: betrouwbaar, standvastig.

Het betekent dat Gods woord niet afhankelijk is van hoe goed wij het doen. Niet van hoeveel zelfliefde we hebben of hoe helder onze plannen zijn en hoe perfect we eraan werken. Zijn Woord blijft. Ook wanneer het leven anders loopt dan gehoopt. Ook wanneer het niet lukt zoals we het graag hadden gewild. En ook wanneer het leven juist zo mooi is dat we bijna bang zijn dat het niet lang zo kan blijven.


Groei zonder druk

Vanuit de ontwikkelingspsychologie weten we al lang: echte groei ontstaat niet onder druk. Mensen groeien wanneer er veiligheid is. Tijd. Ruimte om fouten te maken en daarvan te leren.

Psalm 119 ademt precies hetzelfde principe. Het Woord wordt hier geen meetlat of checklist, maar een bedding. Niet om stil te blijven staan, maar om te wortelen in Gods richtlijnen en vrucht te dragen. Niet: doe steeds meer, maar: blijf dichtbij en leef van daaruit.


Dat geeft rust

Mijn opluchting: ik ervaar dat ik Psalm 119 niet in één week hoef te kunnen doorgronden en te kunnen begrijpen wat daar allemaal staat beschreven. Deze psalm nodigt je vooral uit om te blijven. Voor mij een uitnodiging om zondag te luisteren naar de preek hierover en weer geraakt, geïnspireerd en gemotiveerd te raken. De psalm regelmatig weer even erbij te pakken. Om te verdragen én toe te passen wat ik lees, zonder meteen iets toe te moeten voegen of op te lossen.

Uw Woord blijft.
We hoeven niet alles in één keer te begrijpen.
Richtlijnen wijzen ons de weg
en geven rust en vreugde voor vandaag.



Geschreven door: Sarina Kriek @kleurrijkwortelen