De afgelopen maanden mocht ik twee keer naar Portugal en beide keren had ik van die typische ‘ohhh… kijk!-momenten.’ Beide keren ben ik langer blijven kijken naar een boom die op de rand van een klif stond. Je zag hoe de wortels open en bloot langs de klif waren gegroeid. Ze hadden zich een weg naar beneden gezocht. Geen beschutte plek, geen keurige laag vruchtbare aarde. Rotsen, wind en daarachter de zee.

Ik vroeg me af: waar haalt die boom zijn water vandaan? Waar vindt hij voeding? En hoe blijft hij hier eigenlijk staan, zo blootgesteld aan de wind? In Nederland zien we vaak maar weinig van de wortels van bomen. Ze zitten ergens onder de grond. Je ziet ze niet en gaat ervan uit dat ze hun werk doen, maar deze boom liet me anders kijken. Een boom staat nooit los van de plek waar hij groeit, en ineens dacht ik: misschien geldt dat voor ons ook.


Bij Jezus in de leer

We kunnen het in de kerk gemakkelijk hebben over geloven. Over wat we geloven, welke Bijbelteksten we kennen en wat Jezus voor ons heeft gedaan. Maar Jezus riep zijn leerlingen niet alleen op om iets over Hem te weten. Hij riep hen om Hem te volgen.

In Markus 3:13 staat: “En Hij stelde er twaalf aan om bij Hem te zijn, en om hen uit te zenden om te prediken.” (HSV)

Ik vind die volgorde mooi: bij Hem zijn en dan uitgezonden worden. De leerlingen trokken met Jezus op. Ze luisterden naar Hem, zagen hoe Hij met mensen omging, stelden vragen, begrepen Hem soms niet en maakten fouten. Ze leerden niet alleen wat Jezus zei, maar leerden Hem volgen door met Hem op weg te gaan. Discipelschap is daarmee meer dan alleen veel weten over Jezus of veel van de Bijbel kennen. Het begint bij de uitnodiging van Jezus Zelf: volg Mij. Steeds opnieuw bij Hem in de leer gaan. Leren kijken, luisteren en leven vanuit Hem.


Samen onderweg

En daar voel ik ook een verlangen. De leerlingen waren samen onderweg. Ook de eerste christenen vormden een gemeenschap waarin mensen samen luisterden naar de leer van de apostelen, samen aten, baden en hun leven deelden. Samen geloven was niet alleen gezelligheid. Ze hielpen elkaar om daadwerkelijk te leven vanuit het geloof dat ze hadden ontvangen. Misschien hebben we daarom niet alleen behoefte aan een goede Bijbelstudie, een preek of een moment van stilte.

Ik merk dat ik een paar mensen om me heen zou willen hebben tegen wie ik kan zeggen:
·         Dit begrijp ik niet.
·         Hier loop ik tegenaan.
·         Ik vind dit moeilijk.
·         Wat zou Jezus hierin van mij vragen?

Iemand die zegt: “Zullen we hier eens samen naar kijken?” Iemand die een andere vraag stelt, met je meeleeft en je uiteindelijk weer naar Jezus wijst. Dat soort gemeenschap vind ik soms een gemis, omdat ik verlang naar mensen bijmet wie geloof niet alleen iets is waarover je praat, maar iets wat je samen probeert te leven.


Het leven voluit leven

We vragen ons misschien weleens af: hoe geloof ik? Maar er is nog een andere vraag die me bezighoudt: Wie leert mij hoe ik het leven voluit leef? We worden allemaal gevormd door de mensen met wie we optrekken en de dingen die steeds opnieuw onze aandacht krijgen. Soms bewust, maar vaak ook zonder dat we het merken. Waar we steeds opnieuw naar kijken, naar luisteren en onze aandacht aan geven, krijgt invloed op hoe we naar het leven kijken en het leven leven. Iedereen heeft ideeën over wat een goed leven is. Over wat belangrijk is, waar je zekerheid vandaan komt en wat je waarde geeft. Dus de vraag is misschien niet óf we geloven, maar in Wie of wat we geloven. Wie volg je als het gaat over hoe het leven voluit geleefd kan worden? Jezus nodigt ons niet alleen uit om vóór Hem te kiezen. Hij roept ons om Hem te volgen. Hoewel het persoonlijk is, hoef je dat (hopelijk) niet alleen te doen.


Misschien begint wortelen hier

Ik moet weer denken aan die boom in Portugal. De wortels waren niet netjes weggewerkt. Ze liepen langs de rotsen, zochten hun weg en waren zichtbaar. Misschien ziet wortelen in het geloof er soms ook zo uit. Als: ik ben aan het zoeken. Ik stel vragen. Ik heb anderen nodig. Ik wil dichter bij Jezus leren leven. Soms voel je je stevig verbonden met Jezus. Soms merk je dat je gemakkelijk wordt meegenomen door wat anderen vinden, doordat je niet anders weet of door bepaalde gedachten. Juist dan kan het waardevol zijn om mensen om je heen te hebben bij wie je eerlijk kunt zijn. Mensen met wie je kunt oefenen in het volgen van Jezus, samen kunt zoeken en soms even anders kunt leren kijken. Mensen die je niet naar zichzelf toe trekken, maar je helpen om opnieuw naar Jezus te kijken, omdat we het volgen van Jezus samen mogen doen.


Misschien ben jij ook op zoek

Misschien voel jij, net als ik, het verlangen naar één of twee mensen met wie je wat dichterbij mag komen. Met wie je niet alleen gezellig kunt praten, maar ook kunt delen wat je bezighoudt in het volgen van Jezus.
Herken je dat verlangen? Laat dan gerust een reactie achter met: “Ik herken dit.” Of stuur me een PM als je daar verder iets over kwijt wilt. Misschien leest iemand anders mee die denkt: Hé, ik ben dus niet de enige. Wie weet ontstaat er vanuit zo’n klein berichtje wel een mooi contact. Soms begint samen onderweg zijn gewoon met eerlijk zeggen:

“Ik heb dit verlangen. Ik vind het best spannend om er iets mee te doen. Maar wat zou het mooi zijn om samen te ontdekken wat het betekent om Jezus te volgen.”


Geschreven door @kleurrijkwortelen