Ik houd heel erg van schrijven en toen ik niet meer kon werken als verpleegkundige voelde het schrijven als een nieuwe richting. Misschien zelfs wel als een nieuwe roeping. De oude droom om schrijfster te worden kwam tot leven. Dit is mijn weg, dacht ik. Dit vraagt God van mij.
Want zo’n verlangen heb je toch niet voor niets gekregen? Dat wordt gezegd, toch?
Of is de werkelijkheid toch weerbarstiger?


Als het toch anders loopt

"Waarom zegt u dan, Jakob, en spreekt u, Israel: mijn weg is voor de HEERE verborgen  en mijn recht gaat aan mijn God voorbij?" (Jesaja 40:27 HSV)

Ik had het zelf helemaal bedacht en ik wist zeker dat ik op de juiste weg was. Druk was ik bezig met het schrijven van mijn kinderboek. Niets is zo mooi om de creatieve vonk van Boven te zien en daar iets van door te geven. Ik wist het zeker: dit was mijn weg en dit moest tot succes leiden! Ik volgde de weg van God dus niets stond mij meer in de weg.

Ik vergat één belangrijk ding, ik was vooral bezig met míjn succes, met mijn weg. Natuurlijk het was de weg die God voor mij in petto had maar aan het eind zou er voor míj succes blinken. Ik zag míjn beloofde land voor me. Maar niet hét Beloofde Land.

Maar bij God is het hoofddoel nooit aards succes. Hij wil dat wij veranderd worden. Hij wil dat ons hart verandert. Hij wil ons bevrijden van alle aardse patronen.

Ik las het boek van Jan Pool “Mij  ontbreekt niets” Hij vertelt over de reis van Israël richting het Beloofde Land. Dit schrijft hij over de woestijnperiode: Ze hadden Egypte achter zich gelaten, maar Egypte zat nog diep in hen. […] Daarom bracht God hen niet direct naar het Beloofde Land. Hij leidde hen eerst de woestijn in, niet om hen tegen te houden, maar om hen klaar te maken. Want je kunt het Beloofde Land niet binnengaan met de geest van slavernij nog in je hart.  En dat is precies wat er nog in mijn hart leeft: De slavernij van aards succes, gezien willen worden, mijn eigen identiteit opbouwen en daarom bracht God mij terug naar de woestijn.


Gehoorzaamheid in de woestijn

"Weet u het niet? Hebt u het niet gehoord? De eeuwige God, de HEERE, de Schepper van de einden der aarde, wordt niet moe en niet afgemat. Er is geen doorgronding van Zijn inzicht." (Jesaja 40:28 HSV)

Het is niet makkelijk om in de woestijn te leven. Liever volg ik Jezus als het leven makkelijk is. Maar Jezus had ook geen makkelijk leven. Als ik Hem als discipel na wil volgen moet ik met Hem mee de woestijn in. In de woestijn komen alle stemmen tot stilte. En in die stilte kan je God ontmoeten. De woestijn is de plek waar God jouw blik weer richt naar Hem.

Ja, God heeft een verlangen in mijn hart gelegd om te schrijven. Dat heeft hij al van jongsaf aan gedaan. Ik geniet er ook van om verhalen te vertellen. Maar in dit alles gaat het nooit om mij, maar altijd om Hem.

God wegen zijn soms ondoorgrondelijk. Hij heeft een chronische ziekte in mijn leven toegelaten en toen ik dacht dat ik door het schrijven weer een nieuwe identiteit kon krijgen heeft Hij daarin deuren gesloten. Ik bleef met niets achter.  Niets? Nee, niet niets. Ik blijf op God vertrouwen en ik ga met Hem verder op stap!

Ik wil graag dat het anders is, ik wil een succesverhaal vertellen. Want we houden allemaal van succesverhalen. Maar het enige succesverhaal dat ik kan vertellen is het verhaal van Jezus. Hoe Hij voor ons gestorven is, dat Hij de zwaarste weg heeft afgelegd voor ons. En wij? Wij mogen Hem volgen. Vertrouwend dat Hij ons naar het Beloofde land brengt. Zelfs al moeten we door de woestijn.
Hij weet de eindbestemming.

"Maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden." (Jes 40:31 HSV)


Dineke Gerritsen