Een glimp. Niet meer dan dat kreeg ik mee van dit intieme moment. Met een kind met hoge nood op de achterbank raasden we de snelweg af de parkeerplaats op. Je weet wel. Zo’n plek waar je het liefst heel snel weer weg bent vanwege de stank en het vuilnis. Maar de man die vlak voor ons geparkeerd stond, was hier heel bewust. Precies op deze smoezelige plek rolde hij zijn gebedsmatje uit…

In mij borrelden direct twee gevoelens naar boven. Schaamte en respect.
Ik kan de discipline van deze man alleen maar bewonderen. Vijf keer per dag op je knieën, gedreven door een geloof dat ik niet deel. En op dat moment voelde ik ook schaamte. Terwijl de man voor mij zijn derde gebed van die dag bad, besefte ik dat ik mijn handen die maandag nog niet één keer had gevouwen.


Afstemming

Oké, inmiddels ervaar ik de vrijheid om op een andere manier te bidden dan alleen maar met gesloten ogen en gekruiste handen. Lopend in het bos, fietsend naar school of tijdens het ‘in slaap vallen’. Op allerlei momenten deel ik mijn gedachten met God. Maar juist omdat gebed zo verweven kan zijn met de dag, sluipt het gevaar erin dat ik denk dat ik het 'onderweg wel doe'. Voor ik het weet, is er een hele dag voorbij zonder een bewust moment van afstemming met mijn Maker.


Eenzame plaats

Wat voor de één werkt, werkt voor de ander misschien niet. Maar ritme en routine helpen. Jezus had duidelijke gewoonten van gebed. Keer op keer zien we Hem bewust tijd vrijmaken om met Zijn Vader te spreken: "Hijzelf trok zich geregeld terug op eenzame plaatsen om er te bidden". (Lucas 5:16 NBV21)

Ook Jezus’ leerlingen waren het, vanuit hun Joodse geloof, gewend om op vaste momenten te bidden: "Op een dag gingen Petrus en Johannes zoals gewoonlijk omstreeks het negende uur naar de tempel voor het namiddaggebed". (Handelingen 3:1 NVB21)


Moeten?

Die vaste momenten waren geen toeval. Volgens de Joodse traditie is bidden een mitswa, een gebod. De basis van het gebed is niet onze behoefte om te bidden, maar Gods uitnodiging en opdracht aan ons om te bidden. God zoekt contact met ons en wij mogen daarop reageren in gebed.

Misschien klinkt het woord ‘gebod’ je wat zwaar in de oren. Wij mensen zijn nogal dwars van ‘moeten’.  Maar bedenk je eens hoe je de dingen als kind hebt geleerd. Dat was ook door bepaalde dingen te ‘moeten’ en andere dingen te laten. Heeft God als liefdevolle Vader niet het beste met ons voor?


Gebed als offer

Dat vaste ritme van gebed van Jezus en Zijn leerlingen kwam niet uit de lucht vallen. Het was zelfs verbonden met de offers die vroeger in de tempel werden gebracht. Als je bekend bent met de eerste vijf boeken van de Bijbel, weet je misschien dat in Israël vroeger elke stad en elk dorp een eigen offerplaats had.

Later werd (volgens Deuteronomium 12) Jeruzalem aangewezen als de enige plaats waar offers gebracht mochten worden. Mensen die niet in Jeruzalem woonden, vroegen zich af hoe zij nu tot God konden naderen, zonder het brengen van een offer. Het antwoord: door te bidden. Zo nam gebed steeds meer de plaats in van het offer. De plaatselijke gebedssamenkomsten werden vaak gehouden op dezelfde tijden als de offers in de tempel van Jeruzalem.


Lege woorden of warm hart

Maar zit God dan vooral te wachten op mensen die netjes hun gebedsmomenten afvinken? Zeker niet. God zegt namelijk: Want liefde wil Ik, geen offers (Hosea 6:6 NBV21). De profeet Hosea zegt hier dat God de nadruk legt op een oprechte relatie en naastenliefde in plaats van lege religieuze rituelen. Niet de woorden die je uitspreekt, maar het hart waarmee je bidt, is voor God van waarde.

Aan tafel met God

Denk eens aan de mensen om je heen. Hoe uit jij je liefde naar hen? Door in ze te investeren, in tijd, in oprechte en volledige aandacht. Door te luisteren. Een avond aan tafel met mijn man levert ons huwelijk zo veel meer op dan een avondje Netflixen. Zo wil God niets liever dan in contact zijn met jou en mij. Hij wil jouw hartsverlangens horen, ook al kent hij ze al. Maar als je ze met Hem deelt, maak je Hem er deel van. Sta je Hem toe om in je leven te werken. Durf je ook stil te zijn om te horen wat Hij jou wil zeggen?

Gebed vraagt soms discipline. Het vraagt ritme. Misschien zelfs vaste momenten op de dag. Maar uiteindelijk gaat het God niet om het ritueel. Het gaat Hem om de relatie met jou en mij.


Tussen de rommel

En misschien begint die relatie niet pas op een stille plek, tijdens een perfect ochtendmoment met koffie en een open Bijbel. Misschien begint het vandaag. Op een drukke dag, midden in de rommel van je leven mag je openstaan voor Gods stem. Net zoals ik op die vieze parkeerplaats…



Geschreven door Else Schaap @elseschaap