Soms voelt het leven als bouwen. Alsof alles wat ik doe, ergens op moet rusten. Mijn keuzes, geloof, toekomst. En als ik eerlijk ben, merk ik hoe snel ik probeer dat fundament zelf te leggen. Door mijn best te doen, grip te houden, door het goed te willen doen. Alsof mijn leven steviger wordt als ik het maar goed genoeg opbouw.


Maar hoe harder ik dat probeer, hoe onrustiger het soms wordt. Want wat als ik het niet goed doe? Wat als mijn keuzes verkeerd zijn? Wat als alles toch wankelt?

Juist daar klinkt een zin die bevrijdt en confronteert:

“Want niemand kan een ander fundament leggen dan wat gelegd is, dat is Jezus Christus.” (1 Kor. 3:11, HSV)
Niemand kan dat. Dus ook ik niet.


Een fundament dat al ligt

Paulus schrijft deze woorden aan een gemeente die bezig is met bouwen. Met leiders, met groei, met hoe het geloof vorm krijgt. Maar in dat proces van bouwen sluipt iets wat ik herken: de neiging om het zelf te dragen. Alsof het uiteindelijk van ons afhangt.

Paulus wijst terug naar de basis. Het fundament ligt al. Het is geen werk dat nog gedaan moet worden.  Het fundament is Jezus Christus.

Dat betekent dat de basis van mijn leven niet ligt in wat ik doe, maar in wat Hij heeft gedaan. Niet in hoe sterk mijn geloof voelt, maar in Wie Hij is.

En dat schuurt soms een beetje, want ik wil graag iets bijdragen, kunnen vasthouden. Maar het evangelie zegt: de basis ligt buiten jou en juist dát maakt het veilig.


Bouwen op wat al vastligt
Paulus spreekt over bouwen. Over hoe een leven vorm krijgt, laag voor laag, keuze voor keuze. Dat bouwen is echt. Het doet ertoe hoe je leeft, waar je tijd in steekt, welke richting je kiest.

Toch begint hij ergens anders. Eerst wijst hij op het fundament. Dat ligt al vast: Jezus Christus.

Daarmee wordt iets heel wezenlijks duidelijk: het fundament van ons leven ligt niet in ons zoeken naar God, maar in wat Hij al gedaan heeft. De boodschap van de Bijbel wijst steeds weer naar Hem als de enige Zaligmaker. Zoals Jezus zegt: “Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.” (Joh 14: 6, HSV)

Dat verandert mijn perspectief. Vaak voelt het alsof alles afhangt van mijn keuzes, alsof ik iets moet bouwen dat blijft staan. Dit beeld brengt juist rust.

De dragende kracht van mijn leven ligt onder alles wat zichtbaar is: Christus en Zijn volbrachte werk.

Dat geeft ruimte om te leven zonder kramp. Om keuzes te maken zonder dat alles op het spel staat. Om stap voor stap te bouwen, terwijl niet alles helder is.

Zoals een huis in aanbouw. Je ziet niet altijd wat er gebeurt, maar het staat vast. Omdat het rust op een fundament dat niet verschuift.


Veilig, ook als het wankelt

Een fundament merk je vooral als het stormt. Zolang het leven rustig verloopt, denk je daar nauwelijks over na. De dagen vullen zich vanzelf, dingen lopen zoals gepland en ergens ga je ervan uit dat het zo blijft.

Totdat er iets verandert. Een situatie die schuurt. Onrust die je niet kunt plaatsen. Vermoeidheid die zich opstapelt. Of vragen waar geen antwoord op lijkt te komen.

En ineens voel je dat het beweegt.

Dan merk ik hoe snel ik mijn zekerheid verbind aan wat zichtbaar is. Aan wat ik ervaar. Als dat wegvalt, voelt de grond minder stevig.

Juist dan krijgt het beeld van een fundament diepte. Het ligt onder het oppervlak, onzichtbaar en toch dragend.

Zo is het ook met Christus. De veiligheid die Hij geeft, ligt verankerd in Wie Hij is. Zijn werk staat vast. Zijn liefde blijft. Zijn trouw verandert niet met onze omstandigheden.

Dat geeft een andere vorm van zekerheid. Geen zekerheid die afhankelijk is van hoe het voelt of hoe het loopt, maar een zekerheid die dieper ligt.

Ik herken dat in momenten waarop mijn eigen geloof klein voelt. Wanneer twijfel dichterbij komt of wanneer ik moe ben van het zoeken. Dan lijkt het alsof alles afhangt van hoe stevig ik zelf sta.

Steeds weer ontdek ik dat mijn leven rust op Hem. Zijn stabiliteit draagt mij, ook wanneer ik zelf wankel.

Daardoor krijgt wankelen een andere betekenis. Het hoeft geen instorten te worden. Er ontstaat ruimte om kwetsbaar te zijn, om vragen te hebben, om even niet te weten hoe het verder moet. Zoals een huis dat blijft staan in de storm. De wind slaat ertegenaan, het kraakt misschien, maar het fundament houdt.


Voor jou

Misschien herken je iets van die onrust. Dat gevoel dat het afhangt van hoe jij het doet. Of dat je blijft zoeken naar stevigheid, terwijl er tegelijk zoveel beweegt.

Misschien probeer je al een tijd om het goed te doen. Om je geloof vast te houden, de juiste keuzes te maken, iets op te bouwen dat blijft staan.

Dan is dit de uitnodiging: kijk eens onder alles wat je bouwt. Daar ligt al een fundament: Jezus Christus.  Ook als je leven nog onaf voelt, als je zoekt of wankelt. Je hoeft je leven niet zelf te dragen, maar jij mag je laten dragen.

Misschien helpt het om daar even bij stil te staan. Bijvoorbeeld door een lied te luisteren zoals ´Cornerstone ́

De basis ligt vast. En juist dat geeft rust voor vandaag.


Door: Martine van Dam