Ik houd van bakken, als kind van 10 bakte ik al de appeltaarten voor ons gezin. Ze waren lekker en iedereen genoot er altijd van. Tot ik voor een opdracht Frans een appeltaart moest bakken van een Frans recept.
Ik was helemaal in de gloria, want ik had niets met Frans. Ik kon geen Frans en snapte er compleet niets van. Maar taarten bakken, dát kon ik dan weer wel! Dus dit moest wel goed komen… dacht ik.

Lang verhaal kort; dat kwam het niet. Toen was er geen chat gpt die mij even hielp het wirwar van letters te vertalen en mijn docent was op school en haar kon ik het niet vragen. Het was de vieste taart die ik ooit gemaakt heb en hoewel ik toen op de middelbare school zat, kan ik nu (zo’n 15 jaar later) de smaak nog exact herinneren van deze complete mislukking.  


Het hart van onze Heiland

“Nog veel heb Ik tegen u te zeggen, want u kunt het nu niet dragen…” (Joh. 16:12)

Dit was de tekst waar ik aan moest denken toen ik hoorde dat het thema van deze maand discipelschap was.
Dit zei de Heere Jezus tegen zijn discipelen toen Hij vertelde dat Hij bij hen weg zou gaan. Hij zou hen verlaten en naar Zijn Vader gaan. En zijn discipelen konden zich hier niets bij voorstellen, kwamen op momenten in verweer en waren uiteindelijk zó verdrietig.

De Heere Jezus legt uit wat nodig is, Hij draait niet om de hete brij heen. Hij is eerlijk maar hier zie ik zo het hart van onze Heiland.

Hij kent zijn discipelen door en door. Hij kan niet alles vertellen, want dan zouden zij mentaal bezwijken. En dat neemt Hij hen niet kwalijk, maar vertelt hun dat ook eerlijk.

Niet zonder woorden van hoop overigens; Hierin belooft Hij de komst van de Heilige Geest en geeft aan dat er wel duidelijkheid zal gaan komen. Maar niet nu.


De wirwar van ons leven

Wat dit nu te maken heeft met een mislukte Franse appeltaart vraag je je misschien af. Mijn kennis van Franse taal voelt soms vaak hetzelfde als mijn geloofsleven. Een wirwar van woorden/letters die ergens een verhaal moeten blijken. In mijn leven is ook een wirwar van gebeurtenissen waar ik geen touw aan vast kan knopen. En ergens daar dwars doorheen wéét ik dat hier iets heel moois en kostbaars in verborgen ligt. Net als het recept van die Franse appeltaart. Ik denk oprecht dat als iemand die vloeiend Frans kan lezen dit recept echt heel lekker kan maken.

Het feit dat dat mij niet lukte lag aan mijn vermogen om de taal te begrijpen, niet aan het recept!
Het feit dat ik God niet altijd begrijp in de wegen die Hij gaat, ligt aan mijn mens zijn…, niet aan Zijn Godheid of (waar het zo vaak mee word verward) Zijn goedheid en trouw.

En juist hierin, midden in deze tekst begreep ik ineens dat God dit allang wist van ons. Hij weet dat wij mensen zijn en wat Hij van ons kan verwachten. Wij zijn geen God en dat verwácht Hij ook niet van ons! Hij heeft ons lief, stuurt en onderwijst ons. Op Zijn manier en op Zijn tijd.
Het enige wat Hij van ons vraagt, is blind vertrouwen in Hem.

Omdat Hij is Wie Hij is en omdat Hij dit eindeloos waard is!
Bid je dit gezang mee?

Houd Gij mijn handen beide
met kracht omvat,
geef mij uw vast geleide
op ’t smalle pad.
Alleen kan ik niet verder,
geen enk’le schree,
neem trouwe zieleherder,
mij met U mee.

Op d’ ongewisse baren
van d’ oceaan,
in stormen en gevaren
grijp, Heer, mij aan.
Ik zie uw aanschijn blinken
in duist’re nacht,
behoed mij dan voor zinken
door uwe macht.

En blijft m’ ook soms verborgen
uw grote macht,
Gij voert mij tot de morgen
ook door de nacht.
Neem dan mijn beide handen
en leid uw kind,
tot ik aan d’ eeuw’ge stranden
de ruste vind.


Geschreven door Hanneke van der Schelling